Standing Rock: Αγώνας για τη γη και την ελευθερία

του Γιώργου Χριστοφόρου

Τι είναι ο αγώνας στο Standing Rock?

Από τα μέσα του 2015 η εταιρία Energy Transfer Partners (ETP), μία από τις μεγαλύτερες εταιρίες κατασκευής και διαχείρισης αγωγών πετρελαίου στις ΗΠΑ , ξεκίνησε την κατασκευή ενός αγωγού 2.000 χιλιομέτρων που θα περνάει κατά μήκος της πολιτείας της Βόρεια Ντακότα και άλλων 3 πολιτειών. Ο αγωγός προβλέπεται να περάσει κάτω από τον ποταμό Μισούρι στα σύνορα της περιοχής των ινδιάνων Σιου απειλώντας την ιερή γη τους, το περιβάλλον και το νερό. Γη από εκείνες που οι εναπομείνασες φυλές των ινδιάνων στην Αμερική, με αγώνες και αίμα διεκδίκησαν από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, ως ελάχιστη «αποζημίωση» για τη γενοκτονία και τις διώξεις που έχουν υποστεί. Τον Απρίλιο του 2016, μπροστά σε αυτή την απειλή ξεκίνησαν έναν αγώνα επιβίωσης απέναντι στην πολυεθνική και στην κυβέρνηση των ΗΠΑ. Έναν αγώνα εμπόδιο στην κατασκευή του αγωγού, που έμελλε να γίνει ο μεγαλύτερος αγώνας των ινδιάνων της Αμερικής εδώ και 150 χρόνια, που ένωσε φυλές και ξεσήκωσε κύματα αλληλεγγύης μέσα και έξω από τις ΗΠΑ.

Λίγα λόγια για την ΕΑΣ Μαγνησίας

της Δανάης Τζήκα


Τρία βασικά χαρακτηριστικά, θεωρώ, κάνουν πιο επιτακτική την ανάγκη σήμερα για να διεκδικήσουμε νέα πεδία παρέμβασης, διαλόγου και αντιστάσεων. Πρώτον: Η επίθεση που ασκείται «στους από κάτω» εντείνεται με συσσωρευόμενα αντιλαϊκά μέτρα αλλά και νεοφιλελεύθερες θεσμικές τομές (βλ. κόφτης, ανεξάρτητη αρχή δημοσίων εσόδων, Υπερταμείο). Δεύτερον:  Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αλλάξει, ουσιαστικά, πολιτικό «στρατόπεδο» και αυτό συνοδεύεται με μία διευρυμένη κοινωνική ματαίωση, ενώ παράλληλα είναι ορατός ο κίνδυνος της πλήρους απαξίωσης της πολιτικής. Τρίτον: Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί απλώς το τέλος των ψευδαισθήσεων, ή την ήττα ενός ρεφορμιστικού προγράμματος, αλλά σηματοδοτεί ήττα για την Αριστερά. Σε πείσμα των παραπάνω, και στον Βόλο αλλά και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας δημιουργούνται κινήσεις που προσπαθούν να εναντιωθούν στην κυρίαρχη αφήγηση και φιλοδοξούν να υπερβούν την ήττα.

Έργα και ημέρες της Δημοτικής Αρχής στη Νέα Ιωνία

γράφει ο Πρόδρομος Αβακουμίδης, 
ανεξάρτητος δημοτικός σύμβουλος

 Όπως είχε επισημανθεί στο κείμενο αποχώρησης 24 μελών, φίλων, νυν αλλά και υποψήφιων δημοτικών συμβούλων από τη δημοτική παράταξη Ενότητα για τη Νέα Ιωνία το Σεπτέμβριο του 2016: «έξι χρόνια μετά έφτασε η ώρα να κάνουμε απολογισμό αυτού του εγχειρήματος και να δώσουμε σχετική αναφορά στους πολίτες της Νέα Ιωνίας», κατ’ αυτόν τον τρόπο και στο παρόν σημείωμα θα επιχειρηθεί ένας κριτικός απολογισμός των πεπραγμένων αυτή τη φορά της δημοτικής αρχής, από τον Ιανουάριο του 2011 έως αυτόν του 2017.   

Ευρωπαϊκή Ένωση: Πόσο νυχτωμένη είναι

Λίγες ώρες πριν την πορεία στη Ρώμη ενάντια στην εορταστική πασαρέλα των 60 χρόνων των Συνθηκών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που θα δει τους 28 αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης να καταφτάνουν στην Ιταλική πρωτεύουσα, ας οριοθετήσουμε κάποιες συντεταγμένες του χώρου και του χρόνου στον οποίο βρισκόμαστε.

Ποδονίφτης τεύχος 5

«Εμείς οι μεγαλύτεροι σε ηλικία ίσως να μη ζήσουμε τις αποφασιστικές μάχες της επανάστασης που έρχεται…».

Έτσι τοποθετήθηκε ο Λένιν το Γενάρη του 1917 σε μια ομιλία του σε φοιτητές της Ζυρίχης.  Το Φλεβάρη, δυο βδομάδες αργότερα, ξεσπά η πιο συνταρακτική επαναστατική διαδικασία που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα ως τώρα, χωρίς να ερωτηθεί βεβαίως κανένας  Λένιν.

Σήμερα, στην επέτειο των 100 χρόνων από τη χρονιά που συγκλόνισε τον κόσμο, κάποιες ανάλογες απόψεις  διατρέχουν και την Ελληνική κοινωνία. «Η μάχη έχει τελειώσει», «δεν υπάρχει εναλλακτική», «καλύτερες μέρες ίσως  έρθουν στο πολύ μακρινό μέλλον». Αυτές είναι οι σκέψεις  πάρα πολλών από αυτούς και αυτές που πραγματικά πάλεψαν για την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών και της νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας όλα τα προηγούμενα χρόνια και τώρα απογοητευμένοι και προδομένοι πυκνώνουν τις τάξεις της πολιτικής αποστράτευσης.

μηδενική εργασία είναι η τάση - αρνητικό χρήμα είναι το εργαλείο

ένα κείμενο των Franco Berardi (Bifo) και Geert Lovink

για να σωθεί η Ευρώπη από την άβυσσο του εμφύλιου πολέμου και του ρατσισμού να σχεδιάσουμε την Ευρώπη 2.0   


Η συστηματική επαναπροώθηση των μεταναστών στα σύνορα της Ευρώπης δεν είναι μόνο εκδήλωση κτηνωδίας αλλά και σύμπτωμα μετασχηματισμού της Ε. Ένωσης σε ένα ρατσιστικό φρούριο. Ένα κύμα εθνικισμού και μίσους εγκαθίσταται ανάμεσα στον ευρωπαϊκό πληθυσμό. Το αρχιπέλαγος της ατιμίας απλώνεται γύρω από τη Μεσόγειο θάλασσα. Οι Ευρωπαίοι κατασκευάζουν στρατόπεδα συγκέντρωσης στο έδαφός τους και πληρώνουν τους gauleiter τους Τουρκία, Λιβύη και Αίγυπτο να κάνουν τη βρώμικη δουλειά στις ακτές της Μεσόγειας θάλασσας, όπου το θαλασσινό νερό αντικατέστησε το ZyklonB[1]. Αν δεν σταματήσουμε αυτή τη βαρβαρότητα, προετοιμάζονται οι όροι ενός ρατσιστικού εμφυλίου πολέμου σε όλο τον ευρωμεσογειακό χώρο. 

Σταύρος Σταυρίδης: συζήτηση για την αντισυστημική Αριστερά, παλιές και νέες μορφές

Η εισήγηση του Σταύρου Σταυρίδη στην εκδήλωση του Ποδονίφτη.

Ο Ποδονίφτης ευχαριστεί το δημοσιογράφο Απόστολο Σαλονικίδη και την εφημερίδα ΙΟΝΙΑ ΝΕΤ για  την απομαγνητοφώνηση και την  παραχώρηση του κειμένουτης ομιλίας του Σταύρου Σταυρίδη.


Σταύρος Σταυρίδης:

Κι εγώ σας ευχαριστώ που είμαι πάλι εδώ.
Χαίρομαι που τέτοια ζητήματα μπορεί να τεθούν σε ένα επίπεδο και τοπικό και να κινητοποιήσουν έναν προβληματισμό, ο οποίος αφορά όχι μόνο τις επιλογές μας, αλλά και τη στάση μας σε μια καθημερινότητα. Και αυτό που θα επιχειρήσω να κάνω είναι στην ουσία να δοκιμάσω να σκεφτώ μαζί σας μερικά ερωτήματα που αφορούν και τον Λόγο και τα αδιέξοδα της σημερινής Αριστεράς, ξεκινώντας, ασφαλώς, από την προϋπόθεση ότι έχει νόημα να μιλάμε για Αριστερά, στον βαθμό που συγκροτεί έναν Λόγο και μια πρακτική, που μπορεί να φανταστεί το πέραν του καπιταλισμού και της κυριαρχίας! Χωρίς αυτό, το να λέμε «Αριστερά» διάφορα πράγματα, τα οποία προέρχονται, ασφαλώς, από την Ιστορία ενός Κινήματος εναντίον του καπιταλισμού, λίγη σημασία έχει.