Εξορύξεις υδρογονανθράκων: που βρίσκεται η αλήθεια και που ο μύθος

του Τάσου Κεφαλά

μέλος της Πρωτοβουλίας Αθήνας ενάντια στις εξορύξεις υδρογονανθράκων

«Το Αιγαίο έχει ψίχουλα, το Ιόνιο μεζέ και η Κρήτη το μπον φιλέ των υδρογονανθράκων της Ελλάδας». «Πάμε για τον δεύτερο Χρυσό Αιώνα της Ελλάδας. Είμαστε ευλογημένη χώρα και το μέλλον προδιαγράφεται πολύ ευοίωνο». «Τα έσοδα θα είναι πολύ μεγάλα από τις επενδύσεις που θα γίνουν και η γενιά των 500 ευρώ θα αποτελεί παρελθόν για τη χώρα». «Το γεγονός ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος αυτών των ποσοτήτων φυσικού αερίου προοπτικά θα πάει στην ευρωπαϊκή αγορά, μας καθιστά ανταγωνιστές με την Ρωσία». «Δυστυχώς, στην Ελλάδα κάθε μέρα διαπιστώνουμε ότι δεν υπάρχει εθνική συνείδηση που να εξυπηρετεί την ανάδειξη του ντόπιου ενεργειακού πλούτου».

 

Όχι, δεν πρόκειται για troll. Είναι, απλά, ένα μικρό, αλλά αρκετά ενδεικτικό, απάνθισμα δημόσιων τοποθετήσεων προβεβλημένων υποστηρικτών του σχεδίου εξόρυξης υδρογονανθράκων. Απεικονίζει όχι μόνο τη βαρύτητα που αποδίδεται στο συγκεκριμένο σχέδιο, αλλά και τη σκοπιμότητα που εξυπηρετεί.

Τα καινούρια ρούχα του Αυτοκράτορα

Οι μεταμφιέσεις της κυβερνητικής πολιτικής στην υγεία

Του Ζήση Πιτσέλη

Το γνωστό σε όλους παραμύθι του Κ.Χ.Αντερσεν αποτυπώνει με τον καλύτερο τρόπο την κρατική διαχείριση της Δημόσιας Υγείας στις «νέες κανονικότητες» που διαμορφώνονται μετά την ¨εξοδο¨ από τη μνημονιακή επιτήρηση. Είναι πλέον σαφές πώς στα πλαίσια του νεοφιλελευθερισμού το κράτος πρόνοιας πνέει τα λοίσθια σε όλους τους τομείς, συμπαρασύροντας και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Δυστυχώς η ¨ανάπτυξη¨ δεν φτάνει σε όλους και οι αλαλαγμοί Πολάκη προκαλούν θυμηδία στην προσπάθεια να κρύψει την γύμνια του βασιλιά, μεταθέτοντας τα πολιτικά επίδικα στη σφαίρα της γελοιότητας.

Ποδονίφτης ή κι άλλο τσιμέντο;

του Παντελή Παντελόγλου

Ο Ποδονίφτης, το ποτάμι που κατεβαίνει απ’ την Πεντέλη και καταλήγει στον Κηφισό, διασχίζοντας και τις προσφυγικές γειτονιές της Νέας Ιωνίας, της Νέας Φιλαδέλφειας και της Νέας Χαλκηδόνας, κρατάει μέχρι σήμερα σε ορισμένα τμήματά του τον φυσικό του χαρακτήρα. Δεν είναι αλώβητος απ’ το μεταπολεμικό “αναπτυξιακό” όραμα της κάλυψης κάθε τετραγωνικού μέτρου της αττικής γης από τσιμέντο. Η Νέα Ιωνία ατυχώς παρέδωσε, το ποτάμι της στην κίνηση (ή και την ακινησία, ορισμένες ώρες της ημέρας) των οχημάτων. Όμως ένα τμήμα του ποταμού στη Ν.Φιλαδέλφεια-Ν.Χαλκηδόνα, μήκους περίπου 800 μέτρων, παραμένει σε σχεδόν φυσική κατάσταση. Ως πότε;

Οι δημοτικές εκλογές, η Νέα Ιωνία, ο Μητροπολίτης Γαβριήλ

·         Σε ένα εντελώς διαφορετικό τοπίο από το προηγούμενο η επερχόμενη μάχη για τις δημοτικές εκλογές στη Νέα Ιωνία. Τότε, το 2014, η άνοδος του αντιμνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ σηματοδοτούσε και μια ελπίδα για ριζοσπαστικές ανατροπές σε κάθε επίπεδο. Στην κεντρική πολιτική σκηνή ελπίδες ότι θα ανατρέψουμε τα μνημονιακά κόμματα και θα συγκρουστούμε με τους δανειστές. Στην περιφέρεια και τους Δήμους ότι δημιουργούνται δυνατότητες να αντισταθούμε στον Καλλικράτη.

·         Τότε, ο Ρούσσος στο Χαλάνδρι, ο Βασιλόπουλος στη Νέα Φιλαδέλφεια, ο Βρετάκος στο Κερατσίνι και σε τρίτο επίπεδο ο Γκότσης στη Νέα Ιωνία, έδιναν την αίσθηση ότι ένα διαδημοτικό μέτωπο της ριζοσπαστικής αριστεράς μπορεί να φτιαχτεί και μπορεί να δημιουργήσει ισχυρά ρήγματα στον Καλλικράτη, να εμπλέξει τις τοπικές κοινωνίες στις κεντρικές μάχες όπως ήταν αυτή του γηπέδου της Νέας Φιλαδέλφειας, να βάλει μπροστά την αποκεντρωμένη διαχείριση των απορριμμάτων κοκ.

Η Ιταλία στην άβυσσο

του Franco Berardi (Bifo)  

Η υπεράσπιση της ράτσας

Στις 3 Φεβρουαρίου 2018 στη Ματσεράτα, μια μικρή πόλη στην  Κεντρική Ιταλία, βρέθηκε το πτώμα ενός νεαρού κοριτσιού που λεγόταν Παμέλα. Ένας Νιγηριανός έμπορος ναρκωτικών συνελήφθη και κατηγορήθηκε για το θάνατό της, που τώρα αναμένεται να  δικαστεί. Με το που διαδόθηκε αυτή η είδηση ο Λούκα Τραϊνι, ένας εικοσιεννιάχρονος γνωστός στη πόλη για τις φασιστοειδείς συμπάθειές του και υποψήφιος στις εκλογές με τη Λέγκα του Βορρά του Ματέο Σαλβίνι, πυροβολεί με ένα πιστόλι glock εναντίον ενός γκρουπ αφρικανών, τραυματίζοντας έξι. Την ίδια μέρα, καμιά πενηνταριά αφρικανοί μετανάστες πνίγονταν στη Μεσόγειο εξ αιτίας των μέτρων του τότε Υπουργού Εσωτερικών Μάρκο Μινίτι, μέλος του Δημοκρατικού κόμματος, που είχε ποινικοποιήσει τη σωστική παρέμβαση στη θάλασσα των ανθρωπιστικών μη κυβερνητικών οργανώσεων.

Ο Λουί Αλτουσέρ και ο αστάθμητος υλισμός της συνάντησης

του Πρόδρομου Αβακουμίδη

   

    Ο Γάλλος μαρξιστής φιλόσοφος  Λουί Αλτουσέρ (1918-1990) υπήρξε μέλος του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος και καθηγητής φιλοσοφίας στην  Εκόλ Νορμάλ (Ecole Normale). Μαθητές του, μεταξύ άλλων έχουν υπάρξει  ο Μισέλ Φουκώ,  ο Ζακ Ντεριντά, ο Αλαίν Μπαντιού, ο Ετιέν Μπαλιμπάρ, ο Ζακ Ρανσιέρ κ.α. Σε όλη του τη θεωρητική και πολιτική  διαδρομή αναμετρήθηκε, μεταξύ άλλων, με τα ερωτήματα των σχέσεων του μαρξισμού με τη φιλοσοφία και την επιστήμη, την πολιτική πρακτική, τη φύση και τη λειτουργία της ιδεολογίας, την ψυχανάλυση, τη φιλοσοφία της επιστήμης και τη φιλοσοφία της ιστορίας. Κεντρικές έννοιες της θεωρητικής του παραγωγής είναι αυτές του «επικαθορισμού», της «δομικής αιτιότητας», της «ιδεολογίας», των «ιδεολογικών μηχανισμών του κράτους, της «προβληματικής», της «συμπτωματικής ανάγνωσης»  και του «υλισμού της συνάντησης».

ΦΑΚΕΛΟΣ ΠΟΔΟΝΙΦΤΗΣ (τελευταίο μέρος)

του Κώστα Παπακώστα

Ο Ποταμός Saw Mill στην πόλη Yonkers της Νέας Υορκης

Όλα όσα αναφέρθηκαν στα προηγούμενα φύλλα της εφημερίδας μας αναφορικά με το θέμα του Ποδονίφτη, θα μπορούσαμε να πούμε ότι αποκρυσταλλώνονται στο ακόλουθο ερώτημα. Στα διοικητικά όρια του Δήμου μας μπορεί να αποκαλυφθεί, να αναδυθεί στην επιφάνεια (daylighting) και να επανακάμψει ως φυσικός σχηματισμός το ρέμα του Ποδονίφτη; 

Θα απαντήσουμε στο   ερώτημα αμέσως, με τρόπο σαφή και ευδιάκριτο. ΝΑΙ ΜΠΟΡΕΙ. Βεβαίως με κάποιους όρους και κάποιες προυποθέσεις.

Ο ίδιος ποταμός μετά την αποκάλυψή του

Α) Θεμελιώδης παράμετρος για την προσέγγιση αυτού του στόχου είναι η κοινωνική του ωρίμανση μέσα στη πόλη. Η ‘τροχιοδεικτική’, εν πολλοίς στα σπάργανα ακόμη συζήτηση για την πολλαπλή χρησιμότητα της επανεμφάνισης του χαμένου ρέματος, πρέπει να μετασχηματιστεί σε πεδίο και αντικείμενο δημόσιας διαβούλευσης των ενεργών πολιτών και κοινωνικής συζήτησης των ζωντανών δυνάμεων της πόλης μας. Κανένας τέτοιος στόχος και καμιά τέτοιου είδους παρέμβαση δεν μπορεί να διεγερθεί στα επίπεδα του εφικτού, αν δεν γίνει κοινωνικά αποδεκτή και δεν μετουσιωθεί σε ζωτικό κοινωνικό αίτημα. 

Ποδονίφτης #7

Έρχεται η εποχή της οργής

«Οι επιπτώσεις της πανωλεθρίας [που προκάλεσε η κρίση του 2008] είναι ακόμη εδώ. Μόνο στις ΗΠΑ, υπολογίζεται ότι ετήσια οικονομική παραγωγή της τάξης του 1,4 τρις δολαρίων δεν θα ανακτηθεί ποτέ : μια απώλεια που κυρίως έπληξε τις ασθενέστερες οικονομικά τάξεις.

Ο λαϊκισμός που κερδίζει στον ανεπτυγμένο κόσμο και έφερε στην εξουσία τον Ντόναλντ Τραμπ, μπορεί να εντοπιστεί στον τρόπο με τον οποίο η κρίση υπονόμευσε την πίστη στο κατεστημένο σύστημα - ιδιαιτέρα όταν οι κυβερνήσεις έμειναν χωρίς άλλη επιλογή παρά να διασώσουν αυτούς που ευθύνονταν  για την κρίση...».

Αυτά γράφει το Bloomberg, ένα είδος Βατικανού του κεφαλαίου, με αφορμή τα 10 χρόνια από την κατάρρευση της Lehman Brothers.  

Στον ίδιο τόνο και οι προειδοποιήσεις της Κριστίν Λαγκάρντ, επικεφαλής του ΔΝΤ, σε ομιλία της στο αμερικανικό Κογκρέσο: «έρχεται η εποχή της οργής κατά την οποία οι ανισότητες θα ξεπερνούν εκείνες της χρυσής εποχής του καπιταλισμού του 19^ου αιώνα».

Το Bloomberg και η Λαγκάρντ δεν απευθύνονται στην πλειοψηφία της κοινωνίας αλλά στα think tank της άρχουσας τάξης και για αυτό δεν έχουν λόγο να μασάνε τα λόγια τους: η κρίση είναι ατελείωτη, σώσαμε τις τράπεζες χτυπώντας τα εργατικά στρώματα, αλλά το σύστημά μας διαρκώς απονομιμοποιείται στη κοινωνία. Έρχεται η εποχή της οργής…  Δεν είναι σκέτες διαπιστώσεις αλλά ηχηρές ανησυχίες του αστισμού ότι τα πράγματα μάλλον πάνε κατά διαόλου.

Η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΑ ΡΕΜΑΤΑ! ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΜΒΕΙ ΑΥΤΗ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ!

Η τελευταία απόφαση της περιφέρειας Αττικής για την τσιμεντοποίηση του μοναδικού ελεύθερου τμήματος του ρέματος του Ποδονίφτη,αποτελεί μνημείο αντι-οικολογικής πολιτικής.

Η περιφέρεια Αττικής δείχνει απροκάλυπτα τον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετωπίζει τα προβλήματα των μεγάλων πόλεων: πολύ απλά θα καταστρέφει τις τελευταίες οάσεις φύσης,όπου έχουν απομείνει!

Θεωρούμε ψευδοδίλημμα το επιχείρημα της περιφέρειας “ τσιμεντωμένα ρέματα ή πλημμύρες”. Υπάρχουν άριστες λύσεις στηριγμένες στις αρχές της οικομηχανικής που μπορούν να απομακρύνουν κάθε είδους πλημμυρικό κίνδυνο, αξιοποιώντας και όχι καταστρέφοντας τη φυσική μορφολογία των ρεμάτων. Λύσεις που ήδη χρησιμοποιούνται σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις και βρίσκονται στον αντίποδα της παρωχημένης αντίληψης την οποία υποστηρίζουν οι προτεινόμενες από την περιφέρεια. .

Το ΜέΡΑ25 στηρίζει τους δήμους Αθηναίων και Ν.Φιλαδέλφειας-Ν. Χαλκηδόνας  στις προτάσεις, που έχουν κάνει. Στηρίζει τους αγώνες των συλλογικοτήτων των ευαισθητο-ποιημένων πολιτών για την προφύλαξη των ρεμάτων και την αντιμετώπιση των πλημμυ-ρών με οικολογικούς τρόπους, ως τους πλέον ενδεδειγμένους. Τρόπους , που άλλωστε αποτελούν και προτάσεις του ΜέΡΑ25 για την διαφύλαξη των τελευταίων οάσεων φύσης στην πόλη αλλά και τρόπους για την επέκταση αυτής της φύσης. 

Τομ. ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΜΕΤΑΒΑΣΗΣ ΜέΡΑ25

τηλ.επικοινωνίας Χαραλαμπάκης Γιάννης 6942846240

Η Περιφέρεια Αττικής σχεδιάζει το τσιμέντωμα των τελευταίων 800 μέτρων φυσικής κοίτης του Ποδονίφτη. Θα τους αφήσουμε;

Το 1995, με απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας, σταμάτησαν τα έργα εγκιβωτισμού του ρέματος του Ποδονίφτη, γιατί αυτά ευθύνονταν σε μεγάλο βαθμό για τις σοβαρές καταστροφές αλλά και τα ανθρώπινα θύματα που προκλήθηκαν από την πλημμύρα του ποταμού το 1994. Σήμερα, 23 χρόνια μετά, κατά μήκος των 800 μέτρων φυσικής κοίτης που διασώθηκαν με εκείνη την απόφαση, λίγες εκατοντάδες μέτρα από την Εθνική Οδό και τη γραμμή του ΗΣΑΠ, ακμάζει μια μικρή όαση με λογής λογής φυτά και ζώα. Ευκάλυπτοι και φοίνικες, αυτοφυείς τουλίπες και ορχιδέες, ορνιθόγαλα, μαυρομάτες και άρτηκες, σταχτοσουσουράδες, κοκκινολαίμηδες και φρύνοι. Η περιοχή έχει χαρακτηριστεί από την πολιτεία ως ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος (ΦΕΚ 281Δ/23-3-93) και τυγχάνει προστασίας από το ισχύον θεσμικό πλαίσιο. Δυστυχώς όμως η Περιφέρεια Αττικής, αυτά τα τελευταία 800 μέτρα φυσικής κοίτης, σχεδιάζει να τα μετατρέψει σε τσιμεντένιο ανοιχτό αγωγό ομβρίων, όπως είναι το ποτάμι

απ’ τη γέφυρα της οδού Χαλκίδος και κάτω.

Η «ΑΓΙΑ ΖΩΝΗ ΙΙ» και η ρύπανση στο Σαρωνικό Γεγονότα - Συμπεράσματα και Προτάσεις

Α. Ας θυμηθούμε μερικά από τα  γεγονότα της βύθισης του μικρού δεξαμενόπλοιου:

1.      «Με την παρούσα ενημερώνουμε ότι χθες 10 Σεπτεμβρίου 2017 και περί ώρα 02:30 το υπό Ελληνική σημαία δεξαμενόπλοιο της εταιρείας μας ΑΓΙΑ ΖΩΝΗ ΙΙ το οποίο ήταν αγκυροβολημένο στην θαλάσσια περιοχή νότια-νοτιοδυτικά της νήσου Αταλάντης, βυθίστηκε έμφορτο. Κανένα μέλος του πληρώματος δεν τραυματίστηκε. Το πλοίο μετέφερε περί τους 2.200 mts Fuel oil και περί τους 340 mts marine gas oil». Ανακοίνωση της πλοιοκτήτριας εταιρείας.

2.      Το πλοίο είχε κατασκευαστεί το 1972 [ηλικίας 45 ετών], ωστόσο είχε γίνει ανακατασκευή και είχε μετατραπεί σε σκάφος διπλού τοιχώματος.

Ένα Πάρκο για όλους στο Ελληνικό

του Πάνου Τότσικα, 

Πρωτοβουλία 'Ένα πάρκο για όλους στο Ελληνικό'

 

Όπως είναι γνωστό, στο Ελληνικό κάποιοι σχεδιάζουν να γίνει μια μεγάλη «επένδυση», στην οποία προβλέπονται «Ζώνες ανάπτυξης», «Ζώνες Πολεοδόμησης», ουρανοξύστες  ύψους έως 200 μέτρα, πολυώροφες πολυτελείς κατοικίες 20 ορόφων, ξενοδοχεία 5-7 αστέρων, εμπορικά κέντρα (Malls), κτίρια γραφείων. Ακόμη, σχεδιάζουν ένα καζίνο εκεί όπου σήμερα έχει διασωθεί ένα δασάκι 37 στρεμμάτων, δίπλα στην μαρίνα,  που κατασκευάστηκε ως «Ολυμπιακό Ιστιοπλοϊκό Κέντρο», με χρήματα δικά μας φυσικά. Συνολικά, προγραμματίζεται να χτιστούν 3-3.600.000 τετραγωνικά μέτρα.

Με δυο λόγια, κάποιοι σχεδιάζουν να χτίσουν  ένα νέο πολεοδομικό συγκρότημα 25-35.000 κατοίκων, σε έναν από τους τελευταίους εναπομείναντες ελεύθερους δημόσιους χώρους στην Αττική.

Συντονισμός σωματείων και εργαζομένων στις τηλεπικοινωνίες και την τεχνολογία - Ένα νέο πείραμα στο χώρο του συνδικαλισμού

του Γιώργου Χριστοφόρου

Το συνδικαλιστικό/εργατικό κίνημα στην Ελλάδα είναι εδώ και πολλά χρόνια ένας χώρος που πάσχει βαριά, χάνοντας σταδιακά την εμπιστοσύνη και την επαφή με την ίδια του τη βάση. Τους εργαζόμενους. Την ίδια στιγμή, διαδοχικές κυβερνήσεις μέχρι και τη σημερινή πατάνε πάνω σε αυτή την απαξίωση του συνδικαλισμού για να περνάνε ανενόχλητες αντεργατικά μέτρα.

Οι λόγοι για τους οποίους έχει αποδυναμωθεί το συνδικαλιστικό κίνημα είναι πολλοί και δεν είναι σκοπός αυτού του κειμένου να τους αναλύσει. Ενδεικτικά μόνο αναφέρουμε την πλήρη κομματικοποίηση του συνδικαλισμού, που είχε και ως αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι-μέλη να έχουν περιορισμένη συμμετοχή στις αποφάσεις των σωματείων τους, τον εργοδοτικό ή κυβερνητικό συνδικαλισμό που είχε ως αποτέλεσμα να χαθεί η εμπιστοσύνη στα σωματεία, και φυσικά τη δομή του. Μία ιεραρχική δομή (Εργατικά Κέντρα, Ομοσπονδίες, ΓΣΕΕ) που αφήνει άπειρο χώρο στη γραφειοκρατία και την αδιαφάνεια και που η συμμετοχή της βάσης του κινήματος, των εργαζομένων δηλαδή, χάνεται κάπου ανάμεσα στους πολλούς βαθμούς αντιπροσώπευσης.

Δυο χρόνια με κυβέρνηση Μνημονιακής "Αριστεράς"

του Φάνη Μπαλάφα

Συμπληρώθηκαν δύο χρόνια διακυβέρνησης,  δύο χρόνια απαρέγκλιτης εφαρμογής των συμφωνημένων μνημονιακών δεσμεύσεων που υπέγραψε η συγκυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και ενέκρινε με συντριπτική πλειοψηφία η  Βουλή των Ελλήνων τον Αύγουστο του 2015. 

Στο οπλοστάσιο των θεσμών με τους εφαρμοστικούς νόμους των δύο προηγούμενων μνημονίων, προστέθηκαν και οι εφαρμοστικοί νόμοι της Α΄και Β΄ αξιολόγησης του καινούργιου προγράμματος και έπονται οι αντίστοιχοι της τρίτης, για να ολοκληρωθεί το πλαίσιο που απαίτησαν οι Δανειστές – τοκογλύφοι και που δεσμεύει τη χώρα και την ελληνική κοινωνία τουλάχιστον μέχρι το 2060. Τώρα ο μνημονιακός Πρωθυπουργός, ο αρμόδιος Υπουργός των Οικονομικών  και ολόκληρο το κυβερνητικό επιτελείο διαλαλούν και διαφημίζουν το νέο sucsses story, την έξοδο στις αγορές, το τέλος των μνημονίων από τον  Αύγουστο του 2018 και μετά και την επιστροφή της οικονομίας στην  ανάπτυξη. Ποιος μας πιάνει λοιπόν από δω και πέρα !

Σύνθετες (Ιερο)Μητροπολιτικές Αφίξεις

του Κώστα Παπακώστα

Αυτή η βορειοδυτική μεριά του λεκανοπεδίου που απαρτίζεται από τους Δήμους Νέας Φιλαδέλφειας και Νέας Ιωνίας, είναι καταδικασμένη τους τελευταίους καιρούς να μην ξεμένει  λεπτό, ούτε από πρόσωπα που πρωταγωνιστούν ούτε από «μυστήρια» συμβάντα. Ένας «δικέφαλος» θίασος οικονομικών και επιχειρηματικών συμφερόντων με απόκρυφες διασυνδέσεις μεταξύ τους (κατά πως φαίνεται τούτους τους τελευταίους καιρούς), σχεδιάζει και επενδύει πάνω σε εν  μέρει  υφαρπαγμένους δημόσιους χώρους ή σε αδόμητες εκτάσεις στην περιοχή και σε οικόπεδα.

Οι μέχρι τώρα παραστάσεις που είχαμε αφορούσαν σε ότι περιστρέφεται γύρω από το θέμα της κατασκευής του γηπέδου της ΑΕΚ, όπου έχει αποκρυσταλλωθεί πλέον το τακτικό πλαίσιο για την υλοποίησή του. Με rotation, για να το πούμε ποδοσφαιρικά και εκ περιτροπής, εναλλάσσεται ένας κατευθυνόμενος από πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα οπαδικός βούρκος επιβολής με αλλοπρόσαλλες και εν πολλοίς έκνομες Συριζικές κυβερνητικές πρωτοβουλίες, ο οπαδισμός με ροπή προς το έγκλημα με τους Περιφερειακούς σχεδιασμούς της Δούρου στη περιοχή, οι οποίοι έχουν πάρει εξιτήριο από τις ριζικές ανάγκες των πολιτών και τις παραδοσιακές στρατηγικές δυνάμεων που ομνύουν στην αριστερά και δη τη ριζοσπαστική. Εσχάτως, όσοι ακόμα θεωρούμε ότι βλέπουμε καλά αυτό που βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας, συνειδητοποιούμε ότι έχουμε αφίξεις – ω!, τι υπέροχες στιγμές− και από το χώρο της εκκλησίας. 

Το καταλανικό ζήτημα μένει ανοιχτό

Του Κώστα Ράπτη

Μπορεί οι τακτικοί χειρισμοί να έχουν φθάσει προ πολλού στα όριά τους. Μπορεί η καταλανική κρίση να έχει εξελιχθεί σε άσκηση διγλωσσίας εκατέρωθεν, καθώς η μεν ηγεσία των αποσχιστών εμφανώς πανικοβάλλεται από την δυναμική που η ίδια έχει δρομολογήσει, η δε Μαδρίτη εμφανίζεται να επενδύει ως εκτελεστική εξουσία σε μιαν «επανεκκίνηση» μέσω των πρόωρων περιφερειακών εκλογών που διοργανώνει στις 21 Δεκεμβρίου, αλλά την ίδια ώρα ως «ανεξάρτητη δικαιοσύνη»  να οδηγεί τους ηγέτες του καταλανισμού στις φυλακές. 

Παρ’ όλα αυτά το «καταλανικό ζήτημα» έχει οδηγηθεί σε ένα σημείο που δεν μπορεί εύκολα να «κλείσει». 

Ποδονίφτης #6

«Αγαπητοί ακροατές, ξέρετε ότι η ανθρώπινη γλώσσα αντιπροσωπεύει ένα αναντικατάστατο εργαλείο, όχι μονάχα για το χαρακτηρισμό των γεγονότων αλλά επίσης για την εκτίμησή τους. Παραμερίζοντας το τυχαίο, το επεισοδιακό, το τεχνητό, απορροφά μέσα της το πραγματικό, το χαρακτηριστικό και το συγκεντρώνει. Προσέξτε με ποια ευαισθησία οι γλώσσες των πολιτισμένων λαών ξεχωρίζουν δύο εποχές στην εξέλιξη της Ρωσίας. Ο αριστοκρατικός  πολιτισμός έφερε στον κόσμο βαρβαρισμούς όπως: «τσάρος», «κοζάκος», «προγκρόμ», «ναγκάικα» (βούρδουλα). Ξέρετε τις λέξεις αυτές και ξέρετε τι σημαίνουν. Ο Οκτώβρης έφερε στις γλώσσες του κόσμου λέξεις σαν κι αυτές : «κολχόζ», «μπολσεβίκοι», «Σοβιέτ»…. Εδώ η πρακτική γλωσσολογία βγάζει την ανώτερη ιστορική της απόφαση».

Νέο τεύχος του Ποδονίφτη

Καινούριο τεύχος του Ποδονίφτη που κυκλοφορεί στα στέκια της Νέας Ιωνίας (καφέ, βιβλιοπωλεία, περίπτερα) και από χέρι σε χέρι σε όλη την Αττική και περιλαμβάνει αρθρογραφία για:

- Τα δύο χρόνια της κυβέρνησης Μνημονιακής Αριστεράς, του Φάνη Μπαλάφα

-  Τη ρύπανση στο Σαρωνικό, του Κώστα Φωτεινάκη

- Τις εξελίξεις στην Καταλωνία, του Κώστα Ράπτη

- Το πάρκο του Ελληνικού, του Πάνου Τότσικα

- Τις περιπέτειες της δημόσιας υγείας, του Ζήνωνα Πιτσέλη

- Το συντονισμό Σωματείων και Εργαζομένων στις τηλεπικοινωνίες και την τεχνολογία του Γιώργου Χριστοφόρου.




Και επίσης τοπικά νέα για την περιοχή μας: 

- Τα αυτοδιοικητικά της Νέας Ιωνίας (Πρόδρομος Αβακουμίδης)
- Τα σχέδια της Μητρόπολης της Νέας Ιωνίας για "αξιοποίηση" του οικοπέδου έξω από το σταθμό του Περισσού και τί σχέση έχει αυτό με το γήπεδο της ΑΕΚ (Κώστας Παπακώστας, Ουρανία Γαζέπη).
- Τον ποιητή Τάκη Σινόπουλο (Ξάνθος Μαϊντάς)

ΦΑΚΕΛΟΣ: Ρέμα Ποδονίφτη (3ο μέρος)

του Κώστα Παπακώστα

Το ρέμα ως οδικός άξονας ταχείας κυκλοφορίας της Σεούλ

Γράφαμε (στο προηγούμενο 4ο φύλλο του Ποδονίφτη) για την ανάγκη νέων ριζοσπαστικών προσεγγίσεων σε ότι αφορά τη σχέση της πόλης μας, της Νέας Ιωνίας, με το ρέμα¹ του Ποδονίφτη. Aυτή τη μεγάλη, εγκιβωτισμένη και θαμμένη πλέον υδάτινη γραμμή που τη σκίζει στα δύο. Και για την επιβεβλημένη επανάκτηση (και με ουσιώδη εμπλουτισμό θα συμπληρώναμε) της χαμένης βιωματικότητας μαζί του.   Τι σημαίνει αυτό;

Το ρέμα μετά την ανάδυσή του με την αστική ανάπλαση

Σημαίνει την απαρχή μιας καμπάνιας πληροφόρησης και ενημέρωσης των πολιτών, συλλογικοτήτων, φορέων και δημοτικών πραγματικοτήτων της περιοχής, που να στοχεύει στην ευαισθητοποίηση και την ενεργοποίηση τους, για τη διαμόρφωση ενός κοινωνικού ρεύματος απαίτησης για την επανεμφάνιση του ρέματος στον ιστό της πόλης μας. Tο ξεθάψιμό του δηλαδή και την ανάδυσή του (stream daylighting είναι ο όρος που συνήθως χρησιμοποιείται διεθνώς) στο σύγχρονο ασφυκτικό αστικό τοπίο της Νέας Ιωνίας, ως ένα ανεκτίμητο και μοναδικό φυσιογνωμικό στοιχείο της, ως ένας επανακάμπτων (σταδιακά) φυσικός πόρος με πολυεπίπεδες και πολλαπλασιαστικές θετικές επιδράσεις στη πόλη και τους πολίτες.

Ποιες είναι αυτές και σε τι θα συμβάλλουν; Ας το επιχειρήσουμε να τις απαριθμήσουμε.

Ανθρώπινη ασπίδα προστασίας του δημόσιου Νερού - Όχι στην ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ

Πέτρος Μπαστέας, 

μέλους Δ.Σ. Συλλόγου Προσωπικού ΕΥΔΑΠ, 

μέλος γραμματείας «ΣΕΚΕΣ για δημόσια ΕΥΔΑΠ»

Η ΕΥΔΑΠ έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα υδροδότησης, αποχέτευσης και επεξεργασίας λυμάτων στην ευρύτερη περιοχή της πρωτεύουσας. Είναι η μεγαλύτερη εταιρεία στην Ελλάδα που δραστηριοποιείται στη διαχείριση νερού και λυμάτων εδώ και πολλές δεκαετίες. Εξυπηρετεί περίπου 4.500.000 κατοίκους στην ύδρευση (2.100.000 συνδέσεις) και 3.500.000 κατοίκους στην αποχέτευση. Είναι κερδοφόρα εταιρεία και ουδέποτε υπήρξε ελλειμματική. Δεν επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό και δε χρηματοδοτείται από το κράτος, αλλά το ενισχύει ετησίως με αρκετά εκατομμύρια ευρώ από μερίσματα και φόρους.