Αποχώρηση από την 'Ενότητα για τη Νέα Ιωνία'

Πριν 6 χρόνια, σε συνθήκες γενικευμένης οικονομικής κρίση και επιχειρούμενης μνημονιακής πειθάρχησης της κοινωνίας από την άρχουσα τάξη, συγκροτήθηκε (και με τη δική μας συμβολή) η ‘Ενότητα για την Νέα Ιωνία’. Ένα αυτοδιοικητικό εγχείρημα μεγάλων πολιτικών προσδοκιών που έτυχε Πανελλαδικής αναφοράς εξ αιτίας και μιας συστατικής ιδιομορφίας της. Της έκρηξης στη πόλη, της διάθεσης της μεγάλης  πλειονότητας των δυνάμεων της αριστεράς για ΕΝΟΤΗΤΑ και συμπόρευση, με στόχο την ενιαία παρέμβαση στα αυτοδιοικητικά πράγματα, πηγαίνοντας ανάστροφα με ότι συνήθως συνέβαινε έως τότε στο πεδίο των δημοτικών εκλογών στη χώρα.

Θεωρούσαμε τότε αυτονόητο πως αν συνέβαινε το απροσδόκητο και ο Δήμος περνούσε στα χέρια μας, το πρώτο μας μέλημα θα ήταν η κινητοποίηση της κοινωνίας των πολιτών για την οικοδόμηση δικτύων κοινωνικής ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ και η ενεργητική ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στις τροϊκανές διαθέσεις, θωρακίζοντας αντιμνημονιακά το Δήμο. Θεωρούσαμε δηλαδή ότι θα σκύβαμε πάνω στη κοινωνία του καθημερινού μόχθου και της επισφαλούς εργασίας, της ανημπόριας και της ανεργίας, στο κόσμο των γκρίζων προσφυγογειτονιών της πόλης, καταθέτοντας και το τελευταίο απόθεμα πολιτικής προσφοράς για να υπάρξει έστω ένα αμυδρό φως στις συνθήκες απόλυτου σκότους που επικρατούσαν τότε. Και θεωρούσαμε επιπλέον ότι όχημα για την επίτευξη των στόχων που διακηρύσσαμε θα ήταν οι αμεσο δημοκρατικές λειτουργίες, το συλλογικό πρόσωπο και οι αντι ιεραρχικές και από τα κάτω θεσμίσεις, που θα αναδείκνυαν την εμπειρία της  ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ,  θα έδιναν προσβασιμότητα σε όλους εκείνους –ες με την αδύνατη φωνή, στον αντίποδα φυσικά από τα  εγχειρήματα  κατεστημένης και ρουτινιασμένης διαχείρισης των δημοτικών πραγμάτων με ημερομηνία λήξης.

6 χρόνια Μνημονίων - Και τώρα;

Εκδήλωση - Συζήτηση
τη Δευτέρα 7 Μάρτη
στις 18:30 στο καφενείο του Μπούρχα

Οι πρόφυγες, ο ISIS, το κίνημα αλληλεγγύης και η Αριστερά

Του Κυριάκου Χάλαρη

Το προσφυγικό ζήτημα μονοπωλεί πλέον τη συζήτηση σε διεθνές επίπεδο. Μαζί με αυτό, το φαινόμενο του ISIS και των βομβιστικών επιθέσεων στο Παρίσι.

Ακούγοντας όλες τις βαρύγδουπες αναλύσεις των μεγάλων ΜΜΕ για τα δύο αυτά θέματα θα συμπέρανε κανείς ότι είναι ανεξάρτητα. Θα καταλάβαινε ότι τόσο το προσφυγικό όσο και το φαινόμενο του ISIS μάλλον έπεσαν από τον ουρανό ή το πολύ πολύ ότι οφείλονται σε κάποιου τύπου ιδιαιτερότητα του αραβικού κόσμου. Και είναι να απορεί κανείς πως γίνεται, όχι τόσο τα συστημικά ΜΜΕ, των οποίων το ρόλο γνωρίζουμε καλά πλέον, αλλά και κόμματα που μιλούν στο όνομα της Αριστεράς όπως ο ΣΥΡΙΖΑ να εισχωρούν στον παραλογισμό που μας παρουσιάζεται και θέλει:

1.       Αυτούς που έκαναν αλλεπάλληλες στρατιωτικές επεμβάσεις σε Ιρακ, Αφγανιστάν, Λιβύη και σε όλη τη Μέση Ανατολή δημιουργώντας ένα ανυπολόγιστο χάος, εφιαλτικές συνθήκες για τους ντόπιους πληθυσμούς τους οποίους και ξεσπίτωσαν να λύσουν τώρα το προσφυγικό.

2.       Αυτούς που εκπαίδευσαν και εξόπλισαν δυνάμεις όπως ο ISIS, να μπορέσουν τώρα να τον αντιμετωπίσουν.

ΟΙ ΝΕΕΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΕΙΣ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΤΟ 3ο ΜΝΗΜΟΝΙΟ

         Βρισκόμαστε στα πρόθυρα της εφαρμογής μιας νέας φορο-επιδρομής, η οποία έρχεται μετά την υπογραφή του Μνημονίου Τσίπρα-Καμμένου και της προηγούμενης κάμψης της μέχρι τότε “αριστερής” κυβέρνησης. Δεν μπαίνει υπό μελέτη-τουλάχιστον επί του παρόντος- θέμα του τι προηγήθηκε της επονείδιστης συνθηκολόγησης αλλά σίγουρα τα σημάδια της απραξίας στην προηγούμενη κοινοβουλευτική θητεία έδειχναν το τι θα ακολουθούσε. Επιγραμματικά, από το διαβόητο “Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης” εφαρμόστηκαν μόνο οι δεσμεύσεις περί αντιμετώπισης της Ανθρωπιστικής Κρίσης.

Αλήθειες και ψέματα για το νέο νομοθετικό πλαίσιο διαχείρισης του ιδιωτικού χρέους

της Τώνιας Κατερίνη

Μέσα στους τελευταίους  έξι  μήνες και με το δεδομένο  ότι οι κυβερνητικές πολιτικές ασκούνται πλέον  μέσα στο ασφυκτικό πλαίσιο του τρίτου μνημονίου, μια σειρά από νέες νομοθετικές ρυθμίσεις, (αλλαγή του κώδικα πολιτικής δικονομίας, κώδικας δεοντολογίας της τράπεζας της Ελλάδας, και οι πρόσφατοι νόμοι τροποποίησης του νόμου 3869/2010, γνωστού ως νόμου Κατσέλη,  στις 19/11 και ο νόμος  4354/2015 που αφορά σ τις εταιρείες διαχείρισης και μεταβίβασης των μη εξυπηρετούμενων δανείων) δημιουργούν  ένα δραματικό νέο τοπίο  για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά.

Η μιντιακή διαχείριση από την πλευρά των κυβερνητικών κύκλων  χαρακτηρίζεται  από  την συστηματική παραπλάνηση σε σχέση με τα πραγματικά δεδομένα, που μερικές φορές φτάνει στα όρια του προκλητικού,  όταν διατυπώνεται η άποψη ότι στην πραγματικότητα μόνο οι «μπαταχτσήδες» ή οι πολύ πλούσιοι θα κινδυνεύσουν,  λες και κινδύνευσε ποτέ πραγματικά κάποιος πολύ πλούσιος.

Στην πραγματικότητα  αυτό που συμβαίνει υπερβαίνει κατά πολύ την διευθέτηση των «κόκκινων» δανείων . Πρόκειται για ένα συνολικό σχέδιο υφαρπαγής της ιδιωτικής περιουσίας  των πολιτών, για μια  συγκεντροποίηση  πλούτου προς  όφελος του μεγάλου κεφαλαίου και οι πρόσφατοι νόμοι σε συνδυασμό με προηγούμενες και επόμενες νομοθετικές παρεμβάσεις (νόμος για τον χωρικό σχεδιασμό, για τον τουρισμό κλπ) δημιουργούν τις ιδανικές συνθήκες για την αναθέρμανση της κερδοφορίας του μεγάλου κεφαλαίου , καταστρέφοντας οριζόντια τα μεσαία και κατώτερα κοινωνικά στρώματα. 

Φάκελος: ρέμα Ποδονίφτη

Η προσέγγιση των φυσικών τοπίων μέσα στον κατοικημένο ιστό, δηλαδή του φυσικού περιβάλλοντος που διαμορφώνεται από την εισβάλουσα άγρια φύση μέσα στον αστικό χώρο, είναι μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις στις σημερινές μητροπόλεις. Η πρόκληση αυτή είναι απείρως μεγαλύτερη, όταν αυτοί οι φυσικοί χώροι ‘φορτίζονται’ και με ιστορικό βάρος, συμφύεται η ύπαρξή τους με την μνημειακή διάσταση ή την αρχιτεκτονική και την διατηρησιμότητα. 

Οι παρεμβάσεις για τη διατήρηση, τη διαχείριση ή και την εξέλιξη αυτών των χώρων, είναι ένας διαρκής ‘διάλογος’ και μια ‘συμφωνία’ (που μοιάζει να είναι στο διηνεκές, αλλά δεν υπάρχει τίποτα πιο εφήμερο), μεταξύ του κεφαλαίου, της εξουσίας (κεντρικής και τοπικής), της κοινωνίας των πολιτών και των ριζοσπαστικών κινημάτων πόλης. Οι σχέσεις που διαμορφώνονται, οι ισορροπίες ή οι ανταγωνισμοί αυτών των παραγόντων, επηρεάζουν τη διαχείριση, τη διαδρομή και την εξέλιξη τους μέσα στο χρόνο. Ειδικά στη σημερινή εποχή, την εποχή της ‘επίσημης’ κρατικής αποθέωσης του κέρδους και της εμπορευματοποίησης των πάντων, της κακογουστιάς και των πελατειακών σχέσεων, το αναβαθμισμένο μέσα στο αστικό περιβάλλον φυσικό τοπίο, η αναζήτηση και πολεοδομικά του Αττικού ‘πρότυπου’ και η τοπιοαρχιτεκτονική ορθοπραξία, έχουν προ πολλού παραχωρήσει τη θέση τους στην κεντρικά εκπορευόμενη από το κράτος ασέβεια και την αυτο-διοικητική τσαπατσουλιά.

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ

 «ΥΔΡΑΓΩΓΕΙΟ»

Προσπάθεια απάντησης στα σύγχρονα ερωτήματα

Η Εργατική Λέσχη Ν. Ιωνίας «Υδραγωγείο», είναι μία συλλογικότητα, που δημιουργήθηκε στις αρχές του 2013 στη Νέα Ιωνία από εργαζόμενους, υποαπασχολούμενους, άνεργους, συνταξιούχους, νέους, με κοινές αγωνίες και ανάγκες που πιστεύουμε ότι έχουμε κάθε δικαίωμα να ορίζουμε την ζωή μας και να ζούμε με αξιοπρέπεια.

H πρωτοβουλία για τη συγκρότησή της, πάρθηκε την περίοδο που ο κόσμος της εργασίας βίωνε την άγρια επίθεση από πλευράς της μνημονιακής συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ και το μαύρο μέτωπο κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ. Η επίθεση αυτή που αποσκοπεί στο ξεπέρασμα της κρίσης που οι ίδιοι δημιούργησαν γκρέμιζε κατακτήσεις ολόκληρου αιώνα όπως η σταθερή δουλειά, το οχτάωρο, η αποζημίωση, η ασφάλιση, οι συλλογικές συμβάσεις, η δωρεάν περίθαλψη/παιδεία/υγεία, το δικαίωμα στον αγώνα και την απεργία και έβαζε πωλητήριο στις δημόσιες κοινωνικές παροχές (ενέργεια, νερό) και τους ελεύθερους δημόσιους χώρους.

Δημιουργήσαμε μία δομή αλληλεγγύης, συλλογικής οργάνωσης και αγώνα των «από κάτω» που προσπαθεί να συμβάλλει στην επιβίωση μέσα από την αλληλεγγύη των ίδιων εργαζομένων, τη διατήρηση της αξιοπρέπειας και της ανθρωπιάς μας, για να μπορέσουμε να δώσουμε τη μάχη για την ανατροπή της πολιτικής που λεηλατεί τη ζωή μας.

Σήμερα, 2,5 χρόνια μετά η εργαζόμενη πλειοψηφία δεν έχει δει καμία αλλαγή προς όφελος της. Με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ να ψηφίζει το 3^ο μνημόνιο συνεχίζονται οι μισθοί πείνας, η αβάσταχτη φοροληστεία, οι απολύσεις, οι ελαστικές σχέσεις εργασίας και οι πλειστηριασμοί σπιτιών για χρέη στους τοκογλύφους-τραπεζίτες.

Απέναντι σε αυτή τη καθημερινότητα θεωρούμε πως σήμερα χρειάζονται πολλές «εργατικές λέσχες».