του Ζήνων Πιτσέλη
Ο τομέας της Δημόσιας Υγείας αποτέλεσε εξαρχής στόχο των
μνημονιακών πολιτικών. Ως βασικός πυλώνας του Κράτους Πρόνοιας υπέστη τις
συνέπειες της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας περί «σπάταλου» κράτους, που οδήγησαν
στην κατεδάφιση των υπηρεσιών της δημόσιας υγείας. Την ίδια ώρα που η πολιτική
αντιπαράθεση εστιαζόταν στα 5 ευρώ για την είσοδο στα νοσοκομεία και τις ουρές
του ΙΚΑ, αποκρυπτόταν επιμελώς, πάντα με την αμέριστη βοήθεια των ΜΜΕ, η μεγάλη
εικόνα, η αποδόμηση του δημόσιου συστήματος υγείας. Η κοινωνία ενοχοποιήθηκε ως
υπεύθυνη, οι δαπάνες μετονομάστηκαν σε σπατάλες και μετακυλίστικαν στις άδειες
τσέπες μισθωτών και συνταξιούχων. Από το Λοβέρδο στο Βορίδη, στον Άδωνη, στον
Κουρουμπλή και τον Ξανθό το μνημόνιο εφαρμόστηκε με θρησκευτική ευλάβεια,
αποδεικνύοντας τη συνέχεια του κράτους χωρίς το πολυπόθητο διάλειμμα ΣΥΡΙΖΑ. Όσο για
τη συνέχεια της λειτουργίας των νοσοκομείων την επωμίστηκε ο «πατριωτισμός» των
λειτουργών της και η υπομονή του κόσμου.



